Pakse - Ko Chang

Het was alweer afgelopen vrijdag dat we aan onze reis naar Ko Chang begonnen. Ook wel het olifanteneiland genoemd. Hiervoor moesten we eerst met een minivan naar de grens van Thailand. Vervolgens te voet de grens oversteken en dan, na alle formaliteiten, weer met een minivan naar Uban R.: de slaaptrein naar Bangkok. We worden op elk punt opgewacht door mannen die ons weer verder begeleiden naar het volgende punt. Het loopt allemaal vrij gesmeerd. Het kopen van de tickets voor de slaaptrein had meer voeten in aarde. Het hele weekeinde waren alle tickets voor de slaaptrein uitverkocht. We hebben in Pakse alle ticketsverkooppunten gehad en overal vol!! Uiteindelijk helpt een Belg ons aan onze tickets. Het blijkt dat er ondertussen een extra wagon aangekoppelt is . Diezelfde Belg is even later de sleutels van zijn safe kwijt: paniek. Uiteindelijk vinden Loek en ik de sleutels.

S morgens om 6 uur komen we in Bangkok aan. We zijn weer in Thailand!! We merken hier in Bangkok en tijdens onze reis maar Ko Chang echt wat verschillen op tussen Thailand en Laos. Dat begint al op.bet treinstation in Bangkok, waar Loek zelfs een ruzie makende monnik ziet. Op de Thaise treinstations heb je namelijk aparte zitplaatsen voor monniken en aparte zitplaatsen voor ouderen en invalide mensen. De oudere man was naast de monnik gaan zitten, waar hij het nodige commentaar op kreeg. Er komt zelfs een politieagent bij aan te pas. Even later reageert de.medewerkster van informatiebalie snibbig op ons als we een busticket naar Ko Chang willen kopen. Wij kijken elkaar een paar keer verbaast aan.  Wij, verwende reizigers zijn dit gedrag niet meer gewend en missen even de gastvrijheid en de hartelijkheid van de Laotianen. We beseffen nu pas goed de afgelopen weken weinig tot geen gestresste mensen te hebben ontmoet. Gelukkig worden we in cafe 511 hartelijk begroet. De eigenaar verwelkomt ons en geeft aan mij nog te herkennen. Hier hebben we onze eerste dag in Thailand op de nachttrein gewacht hebben en hebben we ons eerste bordje heerlijke Thaise cuury geproeft. Nu wachten we hier weer op onze aansluiting naar Ko Chang.

Wat ons nog meer opvalt is de drukte, de luxe, de stenen huizen, het uitgebreide wegennet en de reclameborden. Maar ook de winkels met een etalage, die we lang niet meer hebben gezien. Laos is in vergelijking tot Thailand beduidend minder welvarend. 'Armutig aber net', zoals een Duitser aangaf. Al waren de huzien nog zo vervallen en klein het zag er allemaal vrij netjes uit. De bussen in Thailand zijn weer erg luxe waar we mee reizen en middags om 16.00uur hebben we een knus houten bungalowtje gevonden pal aan het strand. het zand is wit en het water kraakhelder, wat willen we nog meer. We luieren, zwemmen, verzamelen schelpen en kijken uren naar de hardwerkende krabjes op het strand. Hun oogjes op steeltjes zijn erg grappig. Zodra ze ergens beweging zien schieten ze direct weer terug in hun holletjes in het zand. En natuurlijk zijn de gekko's ook weer van de partij.

Gisteren hebben we een scootertje gehuurd om het eiland te verkennen. We toeren als een stel pubers over het eiland. Het doet me inderdaad denken aan mijn eigen Puch tijd. Onderweg komen we een verdwaalde aap tegen, twee jonge olifanten, duizenden prachtige vlinders en een appeltjes groene slang tegen. Deze laatse maakt dat we onze tocht naar het hoogste plateau van een waterval hebben laten 'varen'. We hebben al een tijdje geklommen en geklauterd, soms met behulp van een touw of lianen, als we deze alerte slang zien. Volgens Loek is dit pas de tweede slang in 3 dagen. Voor mij al de tweede slang in 3 dagen. En tevens een goed excuus om om te keren.
Als we tijdens onze toer verse vis willen gaan eten in een visrestaurant, kunnen we een levende vis of garnaal uitkiezen voor ons maal. Hm, we zijn het er allebei snel over eens dat we de vis niet zo vers hoeven te eten.

Een stuk  verderop, net voor een scherpe bocht,  staat een klein bord op de weg ' the way is broken'.  Er staat een pietluttig pionnetje bij. Wij rijden gewoon door en wat we na de bocht zien beneemt ons gewoonweg de adem. Inderdaad ' the way is broken' en zelfs een stuk helemaal weg. Je zou hier met een rotvaart aan komen rijden.....

Als we 's avonds thuiskomen in onze bungalow krijgen we de volgende verrassing. We blijken niet de enige bewoners te zijn. Een zoogdier met ronde kraaloogjes en een lange staart rent onze bungalow uit en bekijkt ons nog een tijdje rustig vanaf het dak. We hoeven er niet lang over na te denken; gekko's op het balkon en krabben op het strand oke. Maar dit brutale dier gaat ons net wat te ver. Al lachend verslepen we onze spullen naar een verder op gelegen stenen bungalow, waar onze vriend geen toegang heeft.

Zoals jullie al gezien hebben is het me toch gelukt om, welleswaar via een omweg,  foto's te kunnen plaatsen vanuit mijn mobiel.