Vang Vieng Laos

Met pijnlijke onderarmen schreef ik eerder vandaag dit reisverslag in een restaurant, zodat ik het vanavond in een internetcafe in het reisbloq kan tikken. Niet altijd gemakkelijk, want naast onze Europese letters en cijfers staan tevens ook de Aziatische tekens op de toets. Wat voor de nodige schrijffouten zorgt... mooi excuus toch?
Mijn pijnlijke armen zijn het gevolg van een mountainbike " loop" (op redelijke Trek bikes - zegt Loek...) van zo'n 35-40 km op onregelmatige ondergrond, maar in een prachtige omgeving. Als iemand ons dat gisteravond vertelt had zouden we het niet geloofd hebben. Soms is het goed dat de dingen zijn, zoals ze gewoon zijn.
Gistermorgen zijn we de reis begonnen van Luang Prabang naar Vang Vieng. Een reis van zo'n 230 km.  We hebben even overwogen om rechtstreeks naar Vientiane te gaan en Vang Vieng over te slaan. We gingen er van uit niet zoveel trek te hebben in dit stadje met veel alcohol en happy meals. Nee. ik heb het hier niet over Mc Donalds, als je in deze stad een gerecht besteld waar "happy'  of " special" voor staat wordt het gerecht opgeleukt met marihuana, paddo's of soms zelfs met opium.  Het stadje heeft recent het  nieuws gehaald omdat er tientalen backpackers zijn verongelukt onder invloed van alcohol en drugs tijdens het "tubing". Een favoriete bezigheid waarmee men met een vrachtwagenband de rivier afgaat.  Door de vele dodelijke ongelukken is dit recent letterlijk ' aan banden'  gelegd.  
Maar gelukkig hebben we er toch voor gekozen om Vang Vieng aan te doen om niet 12 uur in de bus te hoeven zitten naar Ventiane. In LP worden we bij ons hotel opgehaald met een minivan (busje) en krijgen nog gauw 2 flesjes water voor onderweg in onze handen geduwd. Met een beetje weemoed gaan we op weg. De stad was heerlijk net zoals ons guesthouse. De minivan is mooi op tijd: 8.30u, alleen de backpackers die we daarna ophalen geven niet "thuis". Zoals alles hier in Laos heel relaxed gaat, wachten we rustig met zijn allen totdat een Oostenrijkse haar laatste tempeltochtje heeft afgerond. Om 9.15u vertrekken we,  weer met een internationaal gezelschap,  naar Vang Vieng. De reis  gaat over de Koningsweg die van Luang Prabang tot Kasi loopt. Dit moet volgens zeggen een van de mooiste routes zijn in Z-O Azie zijn. Door de haarspeldbochten en het slechte wegdek kan de chauffeur niet harder rijden dan 30-40km per uur. Door 'braak'verhalen van andere reisigers nemen we uit voorzorg  toch maar een reistablet in. Geen overbodige luxe blijkt. Op een stopplaats zien we een meisje al spugend de bus uitstappen. We rijden inderdaad door een prachtige omgeving: steile bergruggen, ruige valleien en bergen zover als we kunnen kijken. Dit gebied schijnt bekend te zijn om zijn uitgebreide grottenstelsels. Op een pauzeplaats hebben we een indrukwekkend uitzicht over het karstgebergte en niet alleen vanuit het restaurant. Ik neem mijn woorden terug over de mooiste toiletten in Chiang Rai. We hebben nu toiletten gezien die geen een toilet kan evenaren. Als je op het toilet zit (lees erboven hangt) kijk je zo over de vallei en de bergen. Het uitzicht is hier zo overweldigend dat men ervoor heeft gekozen om de muur voor het toilet weg te laten. Het groene uitzicht steekt ongelooflijk mooi af tegen de roze tegeltjes. Vaak zijn de toiletten onderweg hier in Laos niet om over naar huis te schrijven, dat doen we dan ook niet......
Om 15.30u komen we eindelijk in Vang Vieng aan: een lichte cultuurshock na Luang Prabang. We zien de ene bar- cafe, na de andere. Grote flatscreen-tv's vullen de ruimten met doorlopende herhalingen van soaps. Alcoholische drankjes worden regelmatig voor niets aangeboden. Het tattoo en piercinggehalte lijkt hoog te zijn. Met alle respect voor deze omgeving en deze mensen, maar onze eerste indruk is: inpakken en wegwezen. We vinden al vrij snel een kamer voor 50,000 Kip. omdat we toch maar een nachtje blijven.  Aangezien dat we gisteravond geen tickets voor Ventiane hebben geregeld en we beiden wat moe zijn hebben we vanmorgen in alle vroegte mountainbikes gehuurd. Vandaar dat we nu moe (kapot...) en voldaan  en met een andere indruk van Vang Vieng in het internetcafe zitten. De tocht was zwaar, maar mooi. We hebben nu een betere indruk gekregen van de 'hill tribes' . We zijn door de vele dorpjes gefietst van de Hmong en andere etnische stammen die in de omgeving wonen. Het is allemaal erg armoedig, maar wel heel puur. Geen dorpjes die gericht zijn op de toeristen, maar hier en daar een winkeltje waar je wat te drinken kunt kopen of je kapotte fiets kunt laten maken. Dat wat ze verkopen hebben ze daadwerkelijk zelf gemaakt. Handwerk is erg belangrijk voor de vrouwen in Laos. Dat laat hun kwaliteiten zien als ze straks op zoek gaan naar een man. We zien veel kinderen die ons lachend tegemoet rennen en Sabaidee roepen, of je nog snel een high five geven als je voorbijfietst. Runderen, kippen, ganzen. varkens en honden lopen hier allemaal vrij op straat. Vaak net voor onze fietsen langs. Mannen en vrouwen werken in de rijstvelden. Het geheel komt allemaal heel vredig over. In het begin van onze rit bezoeken we een grot, Tham Phou Kham, ook wel Blue Lagoon genoemd. Alweer een hele klimtocht naar boven en van binnen is de grot glad en glibberig. Loek gaat zelfs een keer onderuit. We besluiten al snel met een ander Nederlands stel dat het wel genoeg geweest is. We komen zo niet veel verder in de grot en kunnen niet  veel zien. Een duik in het blauwe water voor de grot trekt ons meer aan. Nadat we bij de grot vertrekken zijn we al snel de weg kwijt. Als we mensen de weg vragen wijzen ze allemaal net de andere kant op,  dan waar wij uiteindeijk naar toe willen fietsen. Als eigenwijze Hollanders fietsen we maar door en door. De kaart die we hebben van het gebied is minimaal. Al fietsend komen we een hele tijd en heel wat zweetdruppels later het Nederlands stel weer tegen. Zij zijn slimmer en hebben een goede kaart van het gebied gekocht en een scootertje gehuurd. We blijken een aardig eind van huis. Uiteindelijk hebben we 'de loop' met een kleine omweg andersom gefietst. Op het laatst van de route zitten we nog een tijdje bij wat Lao vrouwen om bij te komen en water te drinken. We gaan hier met handen en voeten een gesprek aan. Het Engels is hier overal minimaal. Ze wijst naar de Blue Lagoon en naar onze bezweette gezichten: die boodschap is duidelijk. ...
Het laatste stuk is lastig, mijn onderarmen doen harstikke pijn van het getril van de fiets op de slechte ondergrond. Soms is de weg zo stijl omlaag en kleiachtig zonder stenen, dat we met een flinke vaart naar onderen racen. Dat is weer heerlijk. Weer in Vang Vieng, zien we de mooie kanten van dit stadje: de bungalowhutjes naast het water en de knusse restaurantjes. We duiken direct een van de restaurantjes in en bestellen een pineappleshake en een tomatensoep.....
Helaas lukt het ons weer niet onze foto's te plaatsen. De Pc blijft aangeven dat er niets op ' de cruzer'  staat.