Luang Prabang Laos

Ons laatste dagje in Luang Prabang zit er bijna op. Morgen reizen we verder naar Vang Vieng. Het was een kadootje om enkele dagen in deze stad te mogen zijn. Gistermiddag hebben we nog de Kouang Si waterval bezocht. Een 60 meter hoge waterval die in verschillende turkooiskleurige bekkens naar beneden stroomt. We lopen, of liever gezegd, we kruipen veelal op handen en voeten naar het bovenste bekken van de waterval. Volgens ons reisboek zouden daar erg veel mooie vlinders zijn. De klim is erg glad en steil. Als we boven komen zien we alleen een diepbegroeide modderige jungle. Tijdens de klim denken Loek en ik beiden hetzelfde: aan onze klimtocht enkele jaren geleden naar de top van de Caniguo in de Pyreneeen. We doen hier beiden onze eerste bloedzuigerbeet op. Het ziet er erger uit dan het is. Omdat de bloedzuiger een verdoving en antistolling in zijn speeksel heeft, blijft het bloeden. De bloedzuigers zelf hebben we ( gelukkig) niet gezien. Op weg naar huis stopt de taxibus aan het einde van de stad en wil ons niet verder brengen naar onze hotels. We houden met een meisje dat bij ons in de taxi zit voet bij stuk en gaan niet de taxi uit. Loek blijft vriendelijk herhalen; ok, bring us back to the hotel. De afspraak is terugbrengen naar het hotel. Heel frappant, de taxichauffeur spreekt ineens geen Engels meer. Uiteindelijk worden we netjes 'thuis' afgeleverd. 's avonds komen we erachter dat als je hier als buitenlander een sim-kaart koopt, je je naam en paspoortnummer door moet geven aan de provider. Je krijgt hier een SMS je van als je de kaart opwaardeerd, anders wordt er geen account voor je aangemaakt.  Dus hier is het niet zomaar een kaartje kopen en bellen. 
Vandaag hebben we een unieke ervaring opgedaan; we hebben de ' Mahout experience'  gedaan.  We zijn de hele dag in een olifantenvillage geweest, waarvanuit we 2 uitstapjes hebben gemaakt naar een Hmong village en de Boeddhagrotten van Pak Ou. We hebben beiden op de olifant gereden, zonder zadel, gewoon zitten achter de oren van de olifant. Een geweldige ervaring!! De huid van de olifant voelt raar aan, zijn lieve haartjes, blijken keihard te zijn en als je hem op het hoofd tikt komt zijn slurf omhoog wat lekkers halen. Onze benen worden af en toe bijna plat gedrukt achter hun oren. En soms verdwijnen we ineens het struikgewas in.  Gelukkig hebben de mahouts zelf de olifanten met hun stem goed onder controle. Jammer dat ze zo slecht Engels spreken, maar dat is nog altijd beter dan andersom.  We mochten zelfs de olifanten in de rivier wassen en ze later in de middag terugbrengen naar de jungle om te gaan slapen. 
De boeddhagrotten zit, zoals de naam al zegt, vol met Boeddha's in alle soorten en maten. In totaal zijn het er zo'n 2500. Het is een oude opslagplaats van oude en nieuwe Boeddha's. We zien er zelfs staan die nog half in de verpakking zitten.  Men mag vanuit Laos geen boeddha's exporteren. Dat staat in deze grot nog eens duidelijk vermeld.
In de Hmong village mochten we zelfgemaakte rijst whiskey "lao lao' proeven; een 'vies'  sapje wat vaak medicinaal gebruikt wordt. Ze voegen dan nog allerlei reptielen toe zoals bijvoorbeeld de witte cobra of een schorpioen. We moeten heel tactisch, net als bij de Ikea,  het hele dorp doorlopen willen we zien hoe de whisky gemaakt wordt. Ook dat ziet er niet erg smakelijk uit. Het is eigenlijk gefermenteerde rijst waarvan de whiskey gemaakt wordt en het opgestookte sap hiervan loopt door een ondefinieerbare vieze doek een kruik in.  En weer mogen we proeven........ dat doen we ook om de enthousiste en aardige man niet voor het hoofd te stoten. Het dorp leeft naast de whiskey vooral van het toerisme. De straten hebben 10-tallen kraampjes achter elkaar met handwerk uit voornamelijk Vietnam en China. Elke kraam biedt daarnaast eigen borduurwerk en geweven sjaals aan. Alle kraampjes zijn bijna identiek, maar zoals de Lao zelf zeggen; ' same same, but different'.